Over ons

De oorsprong van het bedrijf gaat terug tot de berging in 1918 van het gezonken stoomschip Gascogne voor de kust van Littlehampton, waar een bronzen propeller van 9 ton moeilijk te bergen bleek. Na meerdere mislukte pogingen met experimentele “Air Bags” om de propeller van de zeebodem te tillen, zag het team het potentieel van deze innovatieve hijsmethode in.

Jaren later, geïnspireerd door deze vroege experimenten, werd in 1972 J W Automarine opgericht om marine Air Bags voor bergings- en hijsoperaties te ontwikkelen en te produceren. Wat begon als een geïmproviseerde oplossing tijdens een bergingspoging in de Eerste Wereldoorlog, ontwikkelde zich tot een baanbrekend bedrijf in heftechnologie onder water.

Op 24 november 1972 werd Crestbury (onder de top van de golf ligt een schat begraven!) Ltd, handelend onder de naam JW Automarine, opgericht.

Nadat hij naar Norfolk was verhuisd om voor het bedrijf te werken dat de eerste airbags produceerde, kreeg de oprichter al snel te maken met een belangenconflict tussen zijn baan en het promoten van het idee van de airbag. Toen hem 700 pond werd aangeboden om het airbagconcept te verkopen, koos hij voor onafhankelijkheid en ging hij voor zichzelf beginnen.

Met beperkte middelen richtte hij de eerste werkplaats van J W Automarine op in een oude kippenschuur in Holy. Banken en investeerders wezen het idee van de airbag aanvankelijk af, maar een gelukkige ontmoeting met de Amerikaanse risicofinancier Jim Mann leverde de cruciale financiering op die nodig was om materiaal en apparatuur te kopen en personeel aan te nemen.

De eerste werknemer van het bedrijf, Ted Bunton, een voormalig Regimental Sergeant Major, werd al snel vergezeld door Andrew Turner, die later productiedirecteur zou worden. De zaken groeiden geleidelijk, met onder andere een opmerkelijk contract voor de levering van liftzakken voor de film Airport ’77 van Universal Studios.

Naarmate de vraag toenam, begon het bedrijf internationale aandacht te trekken, met als hoogtepunt een telefoontje uit Nederland over het hijsen van een enorm olieplatform van 230.000 ton. Dit markeerde het begin van de uitbreiding van J W Automarine van een bescheiden kippenschuur tot een belangrijke speler op het gebied van innovatie in het hijsen op zee.

De Andoc – Onze eerste nachtmerrie

In februari 1975 kreeg J W Automarine een telefoontje van een Nederlandse ingenieur die hulp zocht bij het hijsen van een betonnen olieplatform in de haven van Rotterdam. De oprichter dacht dat het een haalbare klus van 500 ton was en stemde zonder aarzelen in. Om er vervolgens achter te komen dat het platform, dat deel uitmaakte van het Andoc-project van Royal Dutch Shell en Tarmac, in werkelijkheid meer dan 230.000 ton woog.

De haven was te ondiep voor het enorme bouwwerk en de enige oplossing was om het te laten drijven. De eerste ideeën van de ingenieurs om polystyreen of pingpongballetjes als drijfvermogen te gebruiken waren onpraktisch, dus stelde JWA voor om luchtzakken met een capaciteit van 500 ton te gebruiken in de negen kamers van het platform.

Maanden later blies het consortium het project nieuw leven in en, twijfelend aan de conclusies van hun eigen onderzoeksteam, bestelden ze direct 45 gigantische airbags bij JWA, die in juli 1976 geleverd moesten worden, slechts vijf maanden van tevoren.

Het kleine bedrijf stond plotseling voor zijn grootste uitdaging ooit: het ontwerpen, fabriceren en installeren van enorme airbags die een van ‘s werelds grootste offshoreplatforms konden optillen. Het project werd JWA’s eerste grote test op het gebied van innovatie en uithoudingsvermogen, een bepalend moment in de geschiedenis van het bedrijf.

Begin 1976 stond J W Automarine voor een monumentale uitdaging: het produceren van 45 gigantische airbags van 500 ton in slechts 156 dagen voor het olieplatform Andoc van Royal Dutch Shell, dat op 6 juli 1976 uit de haven van Rotterdam moest vertrekken.

Om de deadline te halen, haalden de oprichters 17 ton materiaal uit Duitsland, maar de eerste productiepogingen in Waltham Cross mislukten omdat de aannemer geen afgeronde hoeken kon maken, waardoor de eerste testzak onbruikbaar werd. Ondanks de tegenslag vond het team snel nieuwe partners in Duitsland en Nederland, die met succes begonnen met de productie van de enorme airbags.

De installatie vormde nog een groot obstakel. Elke zak van een ton moest 27 meter onder water worden aangebracht, waarvoor twee duikteams nodig waren. Toen Shell door vertragingen aan de voortgang ging twijfelen, bedong JWA extra financiering, net toen ze ontdekten hoe de airbags op de juiste manier geplaatst konden worden.

Vanaf die doorbraak versnelde de voortgang enorm. Het team voltooide de installatie twee dagen eerder dan gepland en veranderde een bijna-ramp in een triomf. Het succes van het Andoc-project bewees niet alleen de bekwaamheid van JWA onder extreme druk, maar leverde hen ook genoeg op om hun eerste fabriek te kopen, wat een keerpunt in de groei van het bedrijf betekende.